Πήρα τηλέφωνο να πω κάτι που είχα ξεχάσει,ξέροντας ότι θα του έδινα χαρά στην δύσκολη κατάσταση που είναι. Πάει ένας μήνας που άκουσα τη φωνή του καθαρή και γεμάτη, ξέρω πως δεν μπορεί να μιλήσει πολύ, μόνο τα βασικά και για λίγο. Δεν θέλω να τον κουράσω, του λέω τα νέα, για μια μικρή επιτυχία με μεγάλα ποσοστά, βάζει όλη του τη δύναμη και μου λέει «τι να κάνω εγώ για σένα;» Αντέχω, του λεω δυο αστεία, και κλείνουμε. Ξεσπάω με λυγμούς. Τον αγαπάω όσο τίποτα στον κόσμο και ξέρω πως τον έχω απογοητεύσει οικτρά και κατ’επανάληψη. Από δω και πέρα,για κείνον θα κάνω ό,τι κάνω. Πάντα για κείνον τα έκανα δηλαδή, αλλά τώρα θα προσπαθήσω περισσότερο και με πείσμα μεγαλύτερο, άλλωστε του το χρωστάω.

Αλλάζω ,το νιώθω. Γίνομαι χειρότερη, πιο αδιάφορη, υλίστρια. Δύσκολα ανοίγομαι, του κρύβω ότι αυτόν τον καιρό υποφέρω. Δεν το ξέρει και κανείς δηλαδή, με δυσκολία το παραδέχομαι σε μένα. Βαρίεμαι τα πάντα, βαριέμαι τους γύρω μου, κλείνομαι στον εαυτό μου κάθε μέρα και πιο πολύ. Είμαι σε μια κατάσταση κατατονίας, ημικατάθλιψης. Με παίρνει από κάτω,έχω κάνει λάθη που τα πληρώνουν άλλοι, προσπαθώ να τα διορθώσω,να βγω από το βάλτο που έχω καταλήξει να έχω κάνει καβούκι μου. Σπανίως βγαίνω απ’το σπίτι, , κι αυτό για να πάρω δυο πράγματα από το σούπερ μάρκετ. Δεν θέλω να ξέρω τι κάνουν οι άλλοι, μιλώ με 2 ανθρώπους μόνο,άντε 3 στις μέρες τις καλές. Και βουλιάζω. Βαθύτερα και τελευταία και με ταχύτητα.

Απογοητεύω εμένα, γνωρίζω την σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου, αυτή που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο μαύρη. Και απορώ για το πως έφτασα εγώ εδώ. 21 χρονών, πλήρως αποτυχημένη, με μιδαμινά επιτεύγματα που κατορθώθηκαν με τυχαίες ευνοϊκές συγκυρίες.