Τον τελευταίο μήνα βλέπω πολλά δαιδαλώδη όνειρα, και το παράξενο για μένα που σπάνια θυμάμαι την πλοκή, είναι ότι όταν ξυπνάω θυμάμαι αρκετές και συχνά ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Εχθές όμως ήταν το αποκορύφωμα.

Ήμουν σε ένα τεράστιο παλιό κτήριο, κομμουνιστικής όψης, με γκρι και πορτοκαλί ρίγες και παλιά μεταλλικά αλλά όχι αλουμινένια κουφώματα.Είχε τριγωνική πυλωτή δηλαδή ο από πάνω όροφος έγερνε μέχρι που ακουμπούσε το ισόγειο. Στο εσωτερικό έμοιαζε σαν το κτήριο που έκανα παλιά Χημεία, φαινόταν πως είχε πάρα πολλούς ορόφους, αλλά δεν είχε σκάλες, είχε κυκλικούς διαδρόμους που ανεβαίνοντάς τους έφτανες στους επάνω ορόφους, ήταν δηλαδή σαν τους διαδρόμους στα μεγάλα γκαράζ. Το κρήριο αυτό δεν είχε μόνο πολλούς ορόφους προς τα πάνω αλλά και πολλούς υπόγειους που για κάποιο λόγο βάλθηκα να τους κατέβω μέχρι τη βάση τους, αλλά όσο κατέβαινα ένιωθα φόβο και απελπισία και άρχισα να τρέχω προς τα πάνω μέχρι που βρέθηκα και πάλι έξω στο φως.

Στον δρόμο βρέθηκα σε μια πορεία, και εκεί συνάντησα τον αδελφό μου με κάποιο άγνωστο προς εμένα φίλο του. Φαινόταν πολύ απασχολημένος μιλώντας στο φίλο του αλλά μου έδωσε ένα σακουλάκι με κάτι περίεργα πορτοκαλί και γαλάζια στρογγυλά χαπάκια και μου ζήτησε να του βγάλω ένα από κάθε χρώμα και να του τα δώσω. Κατάλαβα ότι ήταν ναρκωτικά, κάτι σαν έξτασυ, και τρόμαξα τόσο πολύ που έπαιρνε ναρκωτικά που προσποιήθηκα ότι δεν κατάλαβα τι μου είπε και συνέχισα να περπατάω μαζί τους. Σύντομα βρέθηκα σε κάτι έρημους χωματόδρομους, σε μια περιοχή που στον νου μου την ονόμασα Περιστέρι. Τα σπίτια ήταν μικρά και στα πεζοδρόμια σπάνια έβλεπες κανέναν κουβά ή τίποτα γάτες. Τρόμαξα πάλι και άρχισα να τρέχω προς άγνωστη κατέυθυνση, και βρέθηκα σε ένα δρόμο που υποτίθεται ήταν η Καισαριανή. Τον δρόμο τον θυμάμαι γιατί τον έχω ξαναδεί σε άλλο όνειρο, κανά δυο μέρες πριν, αλλά στην ουσία δεν υπάρχει, πέρα (απ’τ’όνειρο).Μπήκα σ’ενα μαγαζί, εκεί ήταν κάτι περίεργοι τύποι που με κοίταγαν ακόμα πιο περίεργα. Αποφάσισα να πάρω εγώ τα ναρκωτικά που μου είχε δώσει πριν ο αδελφός μου, που τώρα τον είχα χάσει, αλλά ενώ θυμόμουν πως το σακουλάκι το έβαλα στην τσέπη τώρα το βρήκα μέσα στην σχολική μου τσάντα. Πήρα κι απ’τα δύο είδη μαζί, και άρχισα να νιώθω πως ανεβαίνω ψηλά αλλά συνάμα να πατάω στη γη. Σαν να πέθαινα συνειδητά, ευχάριστα και η ψυχή μου να έφευγε απ’το σώμα για το ταξίδι στους ουρανούς.

Στο μαγαζί βρέθηκαν στρατιώτες που έκαναν έφοδο και βλέποντάς τους “προσγειώθηκα αμέσως”. Μου ζήτησαν να βγω απ’το μαγαζί, κρατώντας όμως την τσάντα μου για να την ψάξουν. Βρήκαν τα ναρκωτικά και με πήγαν στο αρχικό κτήριο, ζητώντας μου να βρω κάποιον καθηγητή, ρεζιλεύοντάς με, μιας και εκείνη την ώρα όλο το προσωπικό που αποτελούταν από γυναίκες βρισκόταν καθισμένο στα θρανία, υποτίθεται σε αίθουσα χωρίς πόρτες, δηλαδή μια σάλα, φορώντας άσπρες ποδιές και κοιτώντας με πολύ υποτιμιτικά και φανερά ενοχλημένες από την παρουσία μου.

Φοβισμένη βγήκα έξω, ξαναμπήκα όμως για να βρω τον καθηγητή, αλλά τελικά δεν τον βρήκα γιατί αντιμετώπισα το ίδιο βλέμμα, οι στρατιώτες είχαν φύγει  κι έτσι πήρα το ποδήλατό μου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε εμφανιστεί στο όνειρο και άρχισα να περιπλανιέμαι. Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι πως όλη εκείνη η περιοχή με το άσχημο κτίσμα και τις κακιές νοσοκόμες βρίσκεται σε ύψωμα μιας πολύ ακριβής περιοχής ανάμεσα σε Γλυφάδα και Βουλιαγμένη, και έπρεπε να πάρω ένα στενό δρόμο για να βρω στην παραλία και να πάω σπίτι. Τον δρόμο μου έδειξε κάποιος πλούσιος σε ένα μεγάλο τζιπ που σταμάτησα να ρωτήσω, αφού έφυγε όμως το αμάξι μπροστά μου βρέθηκε ένας γνωστός μου που μου έδωσε λεφτά που πήρα τα ναρκωτικά, μπερδεμένη εγώ και σύντομα μετά από 1-2 πεταλιές βρέθηκα σε μια απότομη παραλία (ακολουθώντας τον προϋποδεδειγμένο δρόμο) με βράχια και πολλά κύματα, και αφού ήταν κατηφορικός παραλίγο να πέσω στη θάλασσα.

Σ’εκείνο το σημείο ξύπνησα με φοβερή ταχυκαρδία και πονοκέφαλο και μεγάλη δυσκαμψία στον κορμό σαν βίαιο και επώδυνο ξενύχτι.

Και έτσι διαλύθηκε όλη η σημερινή μου μέρα.