Δεν μπορώ να αντέξω την επίδρασή σου επάνω μου.

Να περνάνε τα χρόνια κι εγώ να μην μπορώ να σε ξεπεράσω. Να κρυφοκοιτάζω τις παλιές μας φωτογραφίες και να θυμάμαι όσα περάσαμε μαζί, όλα τα κατά κύριο λόγο υπέροχα, τις μικρές ιδανικές μας στιγμές, αυτές που έδιναν στο είναι μου ζωή και στη ζωή μου Άνοιξη.

Δεν μπορώ να περπατάω στο δρόμο και όταν πλησιάζω στην περιοχή σου να κρύβομαι και να τρέμω, να φοβάμαι να πάρω το μετρό με την σκέψη μη σε συναντήσω μπροστά μου, μην είσαι στην ίδια ή στην απέναντι αποβάθρα και να περιμένεις το τρένο να σταματήσει ακριβώς μπροστά σου, όπως πάντα έκανε, γιατί ξέρω ότι δεν θα μπορέσω να πω λέξη μπροστά σου, κι εσύ θα καταλάβεις πως ακόμα,ρε γαμώτο, σ’αγαπάω.

Είσαι ιδέα.

Είσαι εικόνα στατική μα ταυτόχρονα και ρευστή, γλυκιά ανάμνηση μα και ρομφαία, όνειρο και συνάμα οδυνηρός εφιάλτης, από αυτούς που σε ξυπνάνε μέσα στη νύχτα, τρομαγμένη και με ταχυπαλμία, καμιά φορά και δάκρυα.

Δεν μπορώ να περνάνε τα χρόνια και να μένω κολλημένη στην εικόνα σου, το καταλαβαίνεις;

Δεν μπορώ.

Δεν μπορώ να μαθαίνω νέα σου από τρίτους και τέταρτους, για το πού είσαι και τί κάνεις και να μην έχω το κουράγιο να σε πάρω ένα τηλέφωνο. Γιατί κι εσύ ποτέ δεν με πήρες να δεις τι κάνω. Ποτέ. Ούτε τότε που μακριά σου ήξερες ότι υπέφερα, ούτε τώρα που έχεις προχωρήσει και έχεις αλλάξει για το δικό σου καλό.

Δεν νοιάστηκες, καταλαβαίνεις;

Δεν μπορώ να σκέφτομαι ότι για σένα ήταν τόσο απλό, ότι ήμουν κάτι άνευ ουσίας και μικρό, ανάξιο σημείο αναφοράς και σημασίας.Ότι ό,τι με τόση προσπάθεια δημιουργήσαμε ήταν απλά για να χαϊδέψει τα αυτιά μου, κ ότι περίμενες απλά να περάσει ο καιρός για να βρεις κάτι άλλο, κάτι καλύτερο χωρίς καν να σκεφτείς ότι ίσως δεν μου άξιζε.

Περνάνε τα χρόνια, περνάνε και πρέπει να σε ξεπεράσω. Να ξεχάσω ότι υπήρξες στη ζωή μου, να ξεχάσω ότι σε αγάπησα, να ξεχάσω πως δεν μπορώ να σε έχω με κανένα τρόπο, και να αρχίσω ξανά από την αρχή. Και δεν μπορώ.