Θυμήθηκα που κάποτε είχαμε δώσει ραντεβού κάπου στο κέντρο, κι εγώ χάθηκα μέσα στα τρένα και πήρα λάθος γραμμή και βρέθηκα να τρέχω αλαφιασμένη σε αποβάθρες, ράγες και σκάλες για να έρθω να σε βρω. Είχα αργήσει και όταν έφτασα δεν ήσουν πια εκεί. Δεν άφησες τίποτα που να μαρτυράει την φυσική σου παρουσία στο χώρο, κι έμεινα μόνη όρθια, στη μέση της αποβάθρας παρέα με ένα απέραντο κενό.
Εκείνη τη μέρα είχα για σένα τον δίσκο των Madrugada – Industrial Silence μαζί μου, δεν σου είχα πει τίποτα γι’αυτούς, θα ήταν έκπληξη.
Από τότε δεν άκουσα ούτε ένα τους τραγούδι, θυμόμουν πάντα το κενό. Πώς να το ξεχάσω, άλλως τε; Ήμουν θυμωμένη με το συγκρότημα, πέταξα στον πρώτο κάδο και το δίσκο που ήταν στην τσάντα μου σαν να ήταν άλλος κι όχι εγώ, θαρρείς κατά κάποιο τρόπο να έφταιγε η μουσική που δεν με περίμενες. Όμως ήμουν θυμωμένη, γιατί δεν σου έμαθα τους Madrugada. Tους Madrugada μου.
Θα βάλω δυνατά αυτό το τραγούδι, για να σπάσω τα ξόρκια των καιρών, των ανθρώπων, εαυτού, θα κλείσω τα μάτια και ίσως εκεί, χίλια μίλια μακριά, η μουσική να έρθει να σε βρει.
Γιατί έτσι.
0 Responses to “A thousand miles away”