close your eyes and i’ll kiss you tomorrow i’ll miss you

Eχθές το βράδυ που κοιμόσουν στο σπίτι μου, δεν έκλεισα μάτι όλο το βράδυ. Άκουγα τον παραμικρό θόρυβο και ήλπιζα πως ερχόσουν σε μένα. Ένας Θεός ξέρει πως δεν ήρθα να σε φιλήσω λίγο πριν το ξημέρωμα..

Σε θέλω.

Είμαι ερωτευμένη μαζί σου.

Και θα κάνω τα πάντα για να είμαστε μαζί.

Αράχνη

Στίχοι: Σωκράτης Μάλαμας
Μουσική: Σωκράτης Μάλαμας
Πρώτη εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

Πιασμένος σε παγίδα -κι έχουν περάσει χρόνια-
στην πόρτα σου γυρνάω κάθε πρωί.
Στη σκέψη σου αρρωσταίνω, στέκω, βαριανασαίνω,
θυμάμαι όταν σε είχα πρωτοδεί…

Δε μένει εδώ κανείς,
μόνο τα δέντρα μείναν ίδια
κι άδειοι δρόμοι με σκουπίδια.
Δε μένει εδώ κανείς,
σκληρό το φώς που ξημερώνει,
σα μεθυσμένο μ’ ανταμώνει
και με λιώνει.

Ξεπούλησα το νού μου -κορόϊδο του εαυτού μου-
αράχνη σ’ ακατοίκητο ουρανό
νομίζω τά ‘χω χάσει δεν σ’ έχω ξεπεράσει
κοιτάζω το κουδούνι σου: αδειανό.

Δε μένει εδώ κανείς,
μόνο τα δέντρα μείναν ίδια
κι άδειοι δρόμοι με σκουπίδια
Δε μένει εδώ κανείς,
σκληρό το φώς που ξημερώνει,
σα μεθυσμένο μ’ ανταμώνει
και με λιώνει.

Θύελλα. H ζωή μου, μια ζωή, θύελλα. Θυελλώδεις επιθυμίες, θυελλώδεις απαιτήσεις, θυελλώδη κατορθώματα.

Η ζωή μου μαζί σου μια θύελλα. Και όταν κόπασε πια, το απόλυτο κενό.

Σε είδα στον ύπνο μου χθες βραδυ. Είμασταν λέει στο λιμάνι και περιμέναμε το καράβι για κάποιο νησί. Μια φίλη, ο αδελφός μου, κ εγώ σε περιμέναμε, φυσούσε πολύ και ο αέρας μου ανακάτευε τα μαλλιά. Ανησυχούσα μήπως με δεις έτσι ξεμαλλιασμένη και σου φανώ άσχημη. Εμείς είχαμε ήδη χωρίσει, αλλά το ταξίδι ήταν και για τους 4, κανονισμένο από ‘κεινη. Η φίλη ήταν η νέα σου κοπέλα, παλιά δικιά μου αγαπημένη ψυχή. Το καράβι δεν ήρθε ποτέ, και εγώ εν τέλει ξύπνησα χωρίς να σε χω δει. Δεν συναντιόμαστε πια, για καλό και των δυό μας, μα πια ούτε ο ύπνος δεν μου χαρίζει τη μορφή σου, ούτε καν σαν θολή, θαμπή καρικατούρα. Δεν θέλω όμως να σε βλέπω στα όνειρά μου, γιατί την άλλη μέρα μαθαίνω νέα σου..

Μου ‘χες κάποτε πει, πως αν ποτέ φύγεις από το σπίτι σου, θα ‘ναι για να ξεχάσεις όσους γνώρισες μέσα σε αυτό. Σήμερα μου ‘παν πως δεν μένεις πια εδώ. Από αυτό το σπίτι πίστευα πως κρατιόμουν, σαν τον ναυαγό που πιάνεται από ένα ξύλο μέσα στη θάλασσα.

Έχω ακόμα τον αναπτήρα σου, έναν φανταχτερό κόκκινο όμορφο αναπτήρα χωμένο σε ένα παλιό σκονισμένο κουτί. Τον είχα ξεχάσει αυτόν τον αναπτήρα, φαίνεται τον είχα κρύψει τόσο καλά που ξέχασα και πως υπήρχε. Μα ψάχνοντας κάτι άλλο, τον βρήκα και θυμήθηκα “τα παλιά”. Έμαθα και για τη μετακόμισή σου, μα είναι τώρα καιρός που ξέρω πως εμείς, αγάπη μου γλυκιά, κάναμε τον κύκλο μας, και τον κλείσαμε.

Θα ήθελα να ήσουν εδώ τώρα, να πηγαίναμε μια μεγάλη βόλτα και να κάναμε μικρές στάσεις για να σε φιλήσω. Ξέρω όμως πως δεν είσαι εδώ και δεν θα ‘ρθεις όταν θα σε περιμένω με προσμονή μικρού παιδιού. Κοιτάζω ψηλά το φεγγάρι που αντέχει μισό και σκέφτομαι πως αφού ένα ολόκληρο φεγγάρι τα καταφέρνει, πρέπει να τα καταφέρω κι εγώ.

Ανυποψίαστα υπέροχες στιγμές σε ένα παράλληλο σύμπαν. Ποιος να περίμενε τι θα προλάβαινε να γίνει; Σίγουρα πάντως όχι εγώ, τουλάχιστον όχι έτσι. Χθες βράδυ σκεφτόμουν τις τελευταίες μέρες πολύ έντονα, μέχρι που με την εικόνα σου με πήρε επιτέλους ο ύπνος. Σήμερα το πρωι ξύπνησα και στον αποστειρωμένο σχεδόν αέρα μύριζα τη μυρωδιά σου. Έπιασα τα ρούχα από την καρέκλα και κάθε τους εκατοστό μύριζε εσύ. Μύρισα έντρομη τις παλάμες μου, εσύ πάλι, τους βραχίονες, τους ώμους την πυτζάμα μου, εσύ.  Η δύναμη του υποσυνείδητου ή μήπως παραισθήσεις; Η δύναμη της επιθυμίας και της ίδιας σου της δύναμης; Δεν ξέρω.

Με αυτό το ξύπνημα όλη την ημέρα μερικά ερωτήματα σφηνώθηκαν στο μυαλό μου. Γιατί μετά από όσα έγιναν με δέχτηκες πίσω; Δε σου αρκούν αυτά που έμαθες για μένα; Και γιατί όσο προσπαθώ να σε διώξω από κοντά μου εσύ με θες περισσότερο και κολλάς πάνω μου σαν μωρό; Γιατι όμως προσπαθώ να σε διώξω; Τόσο καιρό εσένα έψαχνα, και τώρα που σε βρήκα γιατί θέλω να σε χάσω ξανά;

Κρατάμε κοντά μας τους πιο ακατάλληλους για εμάς ανθρώπους και διώχνουμε μακριά τις καλύτερες και ευγενικότερες υπάρξεις. Μια από αυτές κι εσύ. Βλέπω και αναγνωρίζω το λάθος μου, γι’αυτό κι εγώ από εδώ και πέρα θα αλλάξω. Θα σε αφήσω να με κρατήσεις κοντά σου και να με αγαπήσεις με τον τρόπο που έχεις και ξέρεις, όχι γιατί ξαφνικά έγινα καλός άνθρωπος, αλλά …“γιατί ο καθένας από εμάς χρειάζεται μια δεύτερη ευκαιρία”, έτσι μου είπες εκείνο το απόγευμα σε εκείνο το  παρακμιακό παραλιακό καφέ.  Και γι’αυτό και μόνο σου χρωστάω την ευκαιρία που μου έδωσες.

Μέσα σε 1.5 μήνα, 2 φορές το ίδιο πράγμα
Σε 4 χρόνια, 4 φορές το ίδιο (παράξενο) όνομα
Σε 3 χρόνια, 3 φορές η ίδια σύμπτωση.

Συμπτώσεις. Τύχη ή ατυχία, καλό ή κακό; Ή μήπως αδιάφορο; Μικρά ασήμαντα γεγονότα, που σου χαρίζουν την αίσθηση από παγάκια που κατρακυλάνε στην σπονδυλική σου στήλη. Κομμάτια που συμπληρώνουν το παζλ, σχεδόν αόρατες κουκίδες από σκίτσο που αν τις ενώσεις θα βγει μια εικόνα.

Γραμμές παράλληλες, τεμνόμενες, διανύσματα με αρχή και τέλος αλλά με διαφορετική φορά, όλα κομμάτια της ίδιας φωτογραφίας που σιγά σιγά ξεθωριάζει, ενός προϊόντος με ημερομηνία λήξης. Σε έχω βρει και σε χάνω; Σε είχα και δεν σε κράτησα;
Μήπως όλα αυτά δεν έχουν σημασία και αναλωνόμαστε σε ανούσια καθημερινά γεγονότα;
Κι αν δεν έχουν σημασία, τότε τι μετράει στη ζωή μας;

Αλήθεια σου λεω.

Παραιτούμαι.

Και από την ζωή μου, και από την ελπίδα να τα βρούμε, και ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΠΟΥΜΕ.

Σ’αγαπούσα πολύ, αυτό είναι το θέμα.

Μαλακίες.

1.

-Don’t screw it

-I won’t. Don’t screw it too.

But I didn’t,  you know, I didn’t even have the time to do so, if I wanted. But you knew I wouldn’t, so you did it first, for the fun of it. Yeah, I was quite entertaining for you. It’s OK. I’m good with it.

Always the same story. A l w a y s . I fall in love and as soon as you know it, you fuck me up at no time.

2.

Πότε πρόλαβα και ένιωσα για σένα τόσο διαφορετικά και αναμεμειγμένα συναισθήματα μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα αποτελεί κομμάτι εσωτερικής αναζήτησης και διαλογισμού για μένα, αλήθεια, ούτε εγώ η ίδια ξέρω. Μπλεγμένα στο κεφάλι μου όλα ξανά. Πάμε πάλι από την αρχή,ίσως και απ’το μείον 10. Γιατί όταν πονάς ξανά και ξανά για να καταφέρεις να φτάσεις στο μηδεν, πρέπει να έχεις καταφέρει από την αρνητική κλίμακα του πόνου, να φτάσεις στο μηδέν και στην αρχή.

3.

Σε αγνόησα, με έκανες να απορρήσω με σένα, σε ερωτεύτηκα, σε πόθησα και πριν προλάβω να καταλάβω τι γίνεται και γιατί, με πρόδωσες κι εξαφανίστηκες χωρίς αιτία κι αφορμή. Σε έψαξα, με γείωσες και μετά σιωπή. Πάντα σιωπή.

4.

Αν με σκέφτεσαι, ξέρεις που να με βρεις. Ξέρω κι εγώ που να σε βρω, απλά δεν θέλεις να το κάνω. Δεκτό και σεβαστό, αλλά αυτό που με πονάει περισσότερο είναι που δεν κατάλαβα ποτέ (μου) το γιατί (σου).  Ας είναι.

5.

Ακόμα αναρωτιέμαι τι να απέγινε εκείνο το καρτ-ποστάλ. Ποτέ δεν έμαθα αν το έλαβες, αν το κατάλαβες, αν το κράτησες. Ίσως καλύτερα. Σίγουρα καλύτερα.

6.

Τοίχος ξανά υψωμένος μπροστά μου, επιστροφή στην καθημερινή μου αποπνικτική άπνοια. Απορώ αν αυτό ποτέ θα σταματήσει. Νομίζω πως δεν…

7.

Distorted aerial reality.

Δεν μπορώ να αντέξω την επίδρασή σου επάνω μου.

Να περνάνε τα χρόνια κι εγώ να μην μπορώ να σε ξεπεράσω. Να κρυφοκοιτάζω τις παλιές μας φωτογραφίες και να θυμάμαι όσα περάσαμε μαζί, όλα τα κατά κύριο λόγο υπέροχα, τις μικρές ιδανικές μας στιγμές, αυτές που έδιναν στο είναι μου ζωή και στη ζωή μου Άνοιξη.

Δεν μπορώ να περπατάω στο δρόμο και όταν πλησιάζω στην περιοχή σου να κρύβομαι και να τρέμω, να φοβάμαι να πάρω το μετρό με την σκέψη μη σε συναντήσω μπροστά μου, μην είσαι στην ίδια ή στην απέναντι αποβάθρα και να περιμένεις το τρένο να σταματήσει ακριβώς μπροστά σου, όπως πάντα έκανε, γιατί ξέρω ότι δεν θα μπορέσω να πω λέξη μπροστά σου, κι εσύ θα καταλάβεις πως ακόμα,ρε γαμώτο, σ’αγαπάω.

Είσαι ιδέα.

Είσαι εικόνα στατική μα ταυτόχρονα και ρευστή, γλυκιά ανάμνηση μα και ρομφαία, όνειρο και συνάμα οδυνηρός εφιάλτης, από αυτούς που σε ξυπνάνε μέσα στη νύχτα, τρομαγμένη και με ταχυπαλμία, καμιά φορά και δάκρυα.

Δεν μπορώ να περνάνε τα χρόνια και να μένω κολλημένη στην εικόνα σου, το καταλαβαίνεις;

Δεν μπορώ.

Δεν μπορώ να μαθαίνω νέα σου από τρίτους και τέταρτους, για το πού είσαι και τί κάνεις και να μην έχω το κουράγιο να σε πάρω ένα τηλέφωνο. Γιατί κι εσύ ποτέ δεν με πήρες να δεις τι κάνω. Ποτέ. Ούτε τότε που μακριά σου ήξερες ότι υπέφερα, ούτε τώρα που έχεις προχωρήσει και έχεις αλλάξει για το δικό σου καλό.

Δεν νοιάστηκες, καταλαβαίνεις;

Δεν μπορώ να σκέφτομαι ότι για σένα ήταν τόσο απλό, ότι ήμουν κάτι άνευ ουσίας και μικρό, ανάξιο σημείο αναφοράς και σημασίας.Ότι ό,τι με τόση προσπάθεια δημιουργήσαμε ήταν απλά για να χαϊδέψει τα αυτιά μου, κ ότι περίμενες απλά να περάσει ο καιρός για να βρεις κάτι άλλο, κάτι καλύτερο χωρίς καν να σκεφτείς ότι ίσως δεν μου άξιζε.

Περνάνε τα χρόνια, περνάνε και πρέπει να σε ξεπεράσω. Να ξεχάσω ότι υπήρξες στη ζωή μου, να ξεχάσω ότι σε αγάπησα, να ξεχάσω πως δεν μπορώ να σε έχω με κανένα τρόπο, και να αρχίσω ξανά από την αρχή. Και δεν μπορώ.

First I love you.

Then I hate you.

Then I love you more.

[ Σ'αγαπάω πολύ, αυτό είν'το θέμα. ]

Ηλικίας άγνωστης με βαρυά αντρικά χαρακτηριστικά και μια αισθησική φωνή που σε βυθίζει στον ωκεανό της, μελαχρινός και μελαμψός με ακραίο χιούμορ,με αστείρευτη φαντασία και σπάνιο λεξιλόγιο έξι μήνες τώρα με έχει κάνει να χάνω τον ύπνο μου. Μια κάποια,τυπική θα έλεγες επικοινωνία με αφήνει καλούπι χυμένο από καιρό, στέρεο και ακλόνητο να επεξεργάζομαι τα μηνύματα τυπικής επαφής. Τα μετράω ένα κι ένα, τα γνωρίζω απ’έξω κι ανακατωτά, χαίρομαι σαν  μικρό παιδί μπροστά στο καινούριο του δώρο με κάθε καινούριο στοιχείο και απελπίζομαι με το πόσο ανωφελές είναι αυτό. Να του μιλήσω δεν μπορώ, να εκφραστώ δεν γίνεται πόσο μάλλον το να εξομολογηθώ – βγαίνει από τις πιθανές επιλογές. Γράφω ποιήματα και μικρές ιστορίες για μεγάλα πάθη με ήρωα αυτόν και πρωταγωνίστρια εμένα, που βεβαίως το φως της μέρας ποτέ δε θα δουν. Ποιήτρια ιδανικών στιγμών και τρυφερών οραμάτων, κατήντησα εξαρτημένη από δυο γραμμές και 20 λέξεις κι αυτό που λέμε να ρισκάρω τα πάντα “για τα μάτια του μόνο”.