197

To πώς πέρασαν 197 μέρες αναμονής για μια απάντηση η ψυχή μου το ξέρει. Δεν είναι ιδανική, είναι όμως μια ικανή απάντηση που με έβγαλε από το βάλτο της αβεβαιότητας, της ατέρμονης αγωνίας και θλίψης. Έχω μία και μοναδική ευκαιρία να αποδείξω την αξία μου σε όσους επιβάλλεται να την διακρίνουν. Δεν θα είναι εύκολος ο χειμώνας που με περιμένει, δεν θέλω να είναι εύκολος άλλωστε. Θέλω να είναι αποδοτικός, με πολύ δουλειά, με πολύ κόπο και στο τέλος αυτού θέλω την ψυχική ανταμοιβή μου. Μετά από το τελευταίο διάστημα, όχι μόνο οι γύρω μου πρέπει να με αναγνωρίσουν, αλλά κι εγώ η ίδια να κερδίσω την χαμένη εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Θα τα καταφέρω, είμαι σίγουρη. Αρκεί να πιστέψω απ’την αρχή σε μένα.

Εκείνος

Τον γνώρισα Ιούλιο μέσω ενός φόρουμ και σύντομα έγινε το μικρό μου παιγνίδι, μιας και ήταν μικρότερεος, τρυφερός και ντροπαλός. Μέσα σε λίγους μήνες και χωρίς καλά καλά να το καταλάβω, το παιγνίδι μεταμορφώθηκε σε φλερτ, το φλέρτ σε έρωτα κι αυτός μας οδήγησε στο να γίνουμε ζευγάρι. Τη χρονιά εκείνη μια σχέση ήταν το τελευταίο πράγμα που ήθελα αφού το πρόγραμμα μου ήταν τόσο γεμάτο που δεν προλάβαινα ούτε να κοιμηθώ, όχι να σκεφτώ και να ονειρευτώ έναν έρωτα.

Προετοιμαζόμουν για πολλά πράγματα τότε. Για 3 πανεπιστήμια, αντίστοιχες εξετάσεις, καυλωμένες μουσικές σπουδές, να αφήσω το σπίτι μου μέσα σε λίγους μήνες και να φύγω για σπουδές μακριά.

Εκείνος έγινε σταδιακά η χαρά μου, ο άνθρωπός μου, ο έρωτάς μου. Ήταν δίπλα μου σε όλα, μου έδινε κουράγιο, με εμψύχωνε και έδειχνε να νοιάζεται για τα μικρά και τα μεγάλα, τα βάσανα,  τα άγχη, τις στεναχώριες μου, κι εγώ μέρα με τη μέρα προσκολούμουν επάνω του και τον ερωτευόμουν όλο και περισσότερο. Στα μάτια μου η κάθε του κίνηση ήταν ζωγραφιά, η κάθε του λέξη ένα κόσμημα, ήταν ένα τέλειο πλάσμα που ανάμεσα σε όλες τις άλλες κοπέλες είχε ξεχωρίσει εμένα για να μοιραστεί τις σκέψεις, τις επιθυμίες και το σώμα του. Βρισκόμασταν λίγο λόγω της απόστασης που μας χώριζε, αλλά για μένα έστω και αυτό το λίγο ήταν η πηγή που μου έδινε δύναμη για όλα. Με όλα αυτά που έκανε για μένα σιγουρευόμουν όλο και περισσότερο ότι ήταν κι αυτός ερωτευμένος μαζί μου, ίσως όχι στην δική μου έκταση, άλλωστε εγώ είχα χάσει τον έλεγχο πια, αλλά  ευτυχισμένος και γεμάτος.

Ο καιρός μαζί του πέρασε σαν το γάργαρο νεράκι που είναι κρύσταλλο και καθάριο, που πριν προλάβεις να το πιείς γλυστρά και φεύγει από τα χέρια σου, αφήνοντας όμως την φρεσκάδα και τη δροσιά του πίσω του, στις βρεγμένες σου παλάμες. Ήρθε το καλοκαίρι, όλα είχαν πάει κατ’ευχήν, εγώ είχα περάσει εκεί που φιλοδοξούσα, μακριά του (άλλωστε τα σχέιδια μου ήταν στρωμένα και προσανατολισμένα πριν φανεί εκείνος στον ορίζοντά μου)  κι εκείνος ήταν εκεί για να με στηρίξει και να χαρεί με τη χαρά μου. Ένας σύντομος  χωρισμός κάπου στα μισά της σχέσης μας, που τον επέλεξα εγώ γιατί αν και ερωτευμένη μέχρι τα μπούνια είχα καταφέρει να κρατήσω τον ελάχιστο και απαραίτητο εγωισμό, με έκανε να κλαίω και να καίγομαι για βδομάδες, σκεπτόμενη πως ό,τι αγαπούσα πιο πολύ με πλήγωνε με τόσο άκαρδο τρόπο και σίγουρη πως κάτι τέτοιο δεν μου αξίζει, αποφάσισα να αφοσιωθώ στην εργασιοθεραπεία μου και να τον ξεχάσω.

Αυτό βέβαια δεν ήταν εύκολο, άλλωστε ο πόνος μου – ακούγεται χαζό αλλά έτσι ήταν – ήταν αβάσταχτος.  Δεν ήταν η πρώτη μου σχέση, ήταν όμως ο πρώτος μεγάλος και ανυπέρβλητος έρωτας. Και όταν ερωτεύεσαι μικρός βαθειά κ αληθινά και καταφέρεις και αγαπήσεις και βρεθείς στον μακρινό αστερισμό του πάθους, τότε αργότερα συγκρίνεις ασυναίσθητα τα πάντα με εκείνον.

Μέσα σε λίγες εβδομάδες βέβαια τα είχαμε ξαναβρεί, ήμουν βέβαια βαθύτατα επιφυλακτική και μετρημένη, η αγάπη όμως που πια είχα για κείνον δεν συγκρινόταν με καμία επιφυλακή για κανέναν κίνδυνο. Αφού οι στόχοι μου είχαν επιτευχθεί, ήμουν πια ακροβάτης σ’ένα σχοινί. Ή θα άφηνα μια μοναδική ευκαιρία για εξαίσιες σπουδές στο εξωτερικό ή θα παρέμενα αποτυχημένη δίπλα του, προσπαθώντας την επόμενη χρονιά για έναν επαγγελματικό προσανατολισμό κοντά του.

Η φύση μου, εκρηκτική και απαιτητική πρώτα απ’όλα από μένα, επέβαλε να φύγω μακριά από εκείνο το καταστρεπτικό πάθος. Είχα ακούσει ιστορίες και ιστορίες για μεγάλα πάθη που κατέστρεφαν εκολλαπτόμενες καριέρες και αυτό δεν θα μπορούσα να μου το επιτρέψω για κανένα λόγο, ούτε καν για τον μεγαλύτερο έρωτα που γέννησε ποτέ η καρδιά μου. Ταυτόχρονα σκεπτόμουν τον δεύτερο στη σειρά χωρισμό και η ύπαρξη μου έσπαγε σε εκατομμύρια πονεμένα κομμάτια, θρυμματίζοντας κάθε ζωντανό μου απομεινάρι.

Και έφυγα. Μακριά χιλιάδες χιλιόμετρα, φορτωμένη με ξέχειλες από τα όνειρα αποσκευές, ένα πάθος απάνθρωπα παρατημένο και έναν  βαθύτατο πόνο, έφυγα. Βρήκα άμεσα ευκαιρία και ξαναπήγα στην Ελλάδα να τον δω. Τον βρήκα, εν μέσω της παλιοπαρές, με μια κοπέλα αγκαλιά σε μια καφετέρια στο κέντρο της ΑΘήνας, είχαν δεν είχαν περάσει 2 μήνες. Βλέποντάς τον αναστήθηκα από τον συναισθηματικό θάνατο, βλέποντας την στα χέρια του πέθανα πιο πολύ από κάθε άλλη φορά. Ήξερα ότι δεν ήταν πια δικός μου, ίσως και να μην ήταν ποτέ, μα η επιβεβαίωση πως για κείνον δεν ήμουν παρά ένας τρόπος να περνάει τον χρόνο του ήταν η βαθύτερη μαχαιριά που έχω δεχτεί ποτέ από άνθρωπο.

Αλαφιασμένη από το θέαμα, προφασίστηκα ξαφνική δουλειά και έφυγα από την καφετέρια και τη χώρα. Μόλις επέστρεψα στη βάση κόντεψα να τρελαθώ στην κυριολεξία. Άντεξα όμως, και σιγά σιγά το ξεπέρασα, έκανα άλλες σχέσεις, γνώρισα άλλους ανθρώπους, ερωτευτηκα άλλη μια φορά, σε πολύ μικρότερο βαθμό βέβαια, αλλα τα κατάφερα. Ασυναίσθητα σύγκρινα τους πάντες με εκείνον. Εκείνον που κατέκτησε χωρίς καθόλου προσπάθεια το είναι μου ολόκληρο.Eύχομαι να ήξερε τι μεγάλη αγάπη τρέφω ακόμα για το πρόσωπό του, εύχομαι αυτό το κείμενο να μπορούσα να του το στείλω, να το δει, να διαβάσει πόσο πολύ τον αγάπησα…Και να μπορούσα να ήξερα τι ένιωθε τότε κι αυτός για μένα.

Για κείνον

Που τόσο πολύ αγάπησα

Όνειρα μου σκοτεινά

Τον τελευταίο μήνα βλέπω πολλά δαιδαλώδη όνειρα, και το παράξενο για μένα που σπάνια θυμάμαι την πλοκή, είναι ότι όταν ξυπνάω θυμάμαι αρκετές και συχνά ανατριχιαστικές λεπτομέρειες.

Εχθές όμως ήταν το αποκορύφωμα.

Ήμουν σε ένα τεράστιο παλιό κτήριο, κομμουνιστικής όψης, με γκρι και πορτοκαλί ρίγες και παλιά μεταλλικά αλλά όχι αλουμινένια κουφώματα.Είχε τριγωνική πυλωτή δηλαδή ο από πάνω όροφος έγερνε μέχρι που ακουμπούσε το ισόγειο. Στο εσωτερικό έμοιαζε σαν το κτήριο που έκανα παλιά Χημεία, φαινόταν πως είχε πάρα πολλούς ορόφους, αλλά δεν είχε σκάλες, είχε κυκλικούς διαδρόμους που ανεβαίνοντάς τους έφτανες στους επάνω ορόφους, ήταν δηλαδή σαν τους διαδρόμους στα μεγάλα γκαράζ. Το κρήριο αυτό δεν είχε μόνο πολλούς ορόφους προς τα πάνω αλλά και πολλούς υπόγειους που για κάποιο λόγο βάλθηκα να τους κατέβω μέχρι τη βάση τους, αλλά όσο κατέβαινα ένιωθα φόβο και απελπισία και άρχισα να τρέχω προς τα πάνω μέχρι που βρέθηκα και πάλι έξω στο φως.

Στον δρόμο βρέθηκα σε μια πορεία, και εκεί συνάντησα τον αδελφό μου με κάποιο άγνωστο προς εμένα φίλο του. Φαινόταν πολύ απασχολημένος μιλώντας στο φίλο του αλλά μου έδωσε ένα σακουλάκι με κάτι περίεργα πορτοκαλί και γαλάζια στρογγυλά χαπάκια και μου ζήτησε να του βγάλω ένα από κάθε χρώμα και να του τα δώσω. Κατάλαβα ότι ήταν ναρκωτικά, κάτι σαν έξτασυ, και τρόμαξα τόσο πολύ που έπαιρνε ναρκωτικά που προσποιήθηκα ότι δεν κατάλαβα τι μου είπε και συνέχισα να περπατάω μαζί τους. Σύντομα βρέθηκα σε κάτι έρημους χωματόδρομους, σε μια περιοχή που στον νου μου την ονόμασα Περιστέρι. Τα σπίτια ήταν μικρά και στα πεζοδρόμια σπάνια έβλεπες κανέναν κουβά ή τίποτα γάτες. Τρόμαξα πάλι και άρχισα να τρέχω προς άγνωστη κατέυθυνση, και βρέθηκα σε ένα δρόμο που υποτίθεται ήταν η Καισαριανή. Τον δρόμο τον θυμάμαι γιατί τον έχω ξαναδεί σε άλλο όνειρο, κανά δυο μέρες πριν, αλλά στην ουσία δεν υπάρχει, πέρα (απ’τ’όνειρο).Μπήκα σ’ενα μαγαζί, εκεί ήταν κάτι περίεργοι τύποι που με κοίταγαν ακόμα πιο περίεργα. Αποφάσισα να πάρω εγώ τα ναρκωτικά που μου είχε δώσει πριν ο αδελφός μου, που τώρα τον είχα χάσει, αλλά ενώ θυμόμουν πως το σακουλάκι το έβαλα στην τσέπη τώρα το βρήκα μέσα στην σχολική μου τσάντα. Πήρα κι απ’τα δύο είδη μαζί, και άρχισα να νιώθω πως ανεβαίνω ψηλά αλλά συνάμα να πατάω στη γη. Σαν να πέθαινα συνειδητά, ευχάριστα και η ψυχή μου να έφευγε απ’το σώμα για το ταξίδι στους ουρανούς.

Στο μαγαζί βρέθηκαν στρατιώτες που έκαναν έφοδο και βλέποντάς τους “προσγειώθηκα αμέσως”. Μου ζήτησαν να βγω απ’το μαγαζί, κρατώντας όμως την τσάντα μου για να την ψάξουν. Βρήκαν τα ναρκωτικά και με πήγαν στο αρχικό κτήριο, ζητώντας μου να βρω κάποιον καθηγητή, ρεζιλεύοντάς με, μιας και εκείνη την ώρα όλο το προσωπικό που αποτελούταν από γυναίκες βρισκόταν καθισμένο στα θρανία, υποτίθεται σε αίθουσα χωρίς πόρτες, δηλαδή μια σάλα, φορώντας άσπρες ποδιές και κοιτώντας με πολύ υποτιμιτικά και φανερά ενοχλημένες από την παρουσία μου.

Φοβισμένη βγήκα έξω, ξαναμπήκα όμως για να βρω τον καθηγητή, αλλά τελικά δεν τον βρήκα γιατί αντιμετώπισα το ίδιο βλέμμα, οι στρατιώτες είχαν φύγει  κι έτσι πήρα το ποδήλατό μου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε εμφανιστεί στο όνειρο και άρχισα να περιπλανιέμαι. Ξαφνικά αντιλαμβάνομαι πως όλη εκείνη η περιοχή με το άσχημο κτίσμα και τις κακιές νοσοκόμες βρίσκεται σε ύψωμα μιας πολύ ακριβής περιοχής ανάμεσα σε Γλυφάδα και Βουλιαγμένη, και έπρεπε να πάρω ένα στενό δρόμο για να βρω στην παραλία και να πάω σπίτι. Τον δρόμο μου έδειξε κάποιος πλούσιος σε ένα μεγάλο τζιπ που σταμάτησα να ρωτήσω, αφού έφυγε όμως το αμάξι μπροστά μου βρέθηκε ένας γνωστός μου που μου έδωσε λεφτά που πήρα τα ναρκωτικά, μπερδεμένη εγώ και σύντομα μετά από 1-2 πεταλιές βρέθηκα σε μια απότομη παραλία (ακολουθώντας τον προϋποδεδειγμένο δρόμο) με βράχια και πολλά κύματα, και αφού ήταν κατηφορικός παραλίγο να πέσω στη θάλασσα.

Σ’εκείνο το σημείο ξύπνησα με φοβερή ταχυκαρδία και πονοκέφαλο και μεγάλη δυσκαμψία στον κορμό σαν βίαιο και επώδυνο ξενύχτι.

Και έτσι διαλύθηκε όλη η σημερινή μου μέρα.

Κρίσεις πανικού

Σήμερα βίωσα κάτι εντελώς πρωτόγνωρο που με έβαλε στη διαδικασία πολλών δυσάρεστων σκέψεων. Είχα συναντηθεί με ένα φίλο, συζητήσαμε τα κλασσικά και επιστρέφοντας σπίτι με τα πόδια σκεφτόμουν αυτά που είπαμε πολύ έντονα, την θέση στην οποία βρίσκομαι και οι σκέψεις μεσα στο μυαλό μου βρισκόντουσαν σε οργασμό, αλλάζοντας με ταχύτητα φωτός.

Πριν καλά καλά το καταλάβω ένιωσα οξύ πόνο στο στήθος, σαν κάτι μυτερό να με χτύπησε, πονοκέφαλο πολλών ντεσιμπέλ (αν μπορούμε να τον μετρήσουμε κάπως) που γρήγορα μετατράπηκε σε βαθιά ζαλάδα. Κάθισα στο πεζοδρόμιο να ανασάνω, αλλά ένιωθα ότι δεν μπορώ ούτε αυτό να κάνω. Δεν ξέρω πόση ώρα πέρασε έτσι πάντως ένιωσα καλύτερα μόλις έκανα εμετό. Αυτό με ξεζάλισε κάπως και σιγά σιγά συνήλθα, γύρισα γρήγορα σπίτι και έκανα ένα κρύο μπάνιο. Γκούγκλαρα και είδα πως αυτό που έπαθα σήμερα ονομάζεται κρίση πανικού.

Σήμερα λοιπόν, μετά από πέντε μήνες αβεβαιότητας τα συμπτώματα του φοβερού στρες που με έχει περικυκλώσει έγιναν φανερά.

Hello panic attacks..

Καλωσόρισα στην ομάδα των ανθρώπων που χρειάζονται ψυχιατρική βοήθεια..άμεσα..

Αγάπη μου είμαι ένοχη, αγάπη μου και λίγη

Σήμερα η μέρα εξελίχθηκε πολύ παράξενα. Ξεκίνησε με κλείσημο των ξυπνητηριών, ξεπετάχτηκε μια πρόσκληση για φαγητό σε δημοφιλή προορισμό που δεν είχα ξαναπάει και μετά η πτώση πάλι. Η πτώση αυτη που με έχει στοιχειώσει τους τελευταίους πολλούς μήνες, μόνο και μόνο επειδή το μοναδικό πράγμα που επέλεξα να κάνω, από μια λάθος κίνηση δεν το κάνω σωστά ή δεν το κάνω καθόλου.

Αγάπη μου είμαι ένοχη,αγάπη μου και λίγη.

Η πτώση.

Πόσο πιο χαμηλά να βρεθώ, πόσο πιο ανεπανόρθωτα να κάνω τα πράγματα;

Γιατί ενώ προσπαθώ τόσο πολύ να ηρεμήσω, να βρω το κουράγιο να ορθοποδήσω, δεν με αφήνουν; Τηλεφωνώ να μάθω νέα. Τίποτα απ’αυτά που περιμένω ν’ακούσω, με παίρνουν τα κλάμματα απ’τα νεύρα μόλις κατεβάζω το ακουστικό. Πάνε μήνες τώρα που αυτή η 1 γαμημένη πρόταση δε λέει να φτάσει στ’αυτιά μου. Απελπισία.

Δεν αντέχω αυτό το μαρτύριο. Το τηλέφωνο έχει κλείσει, αργότερα θυμάμαι να ζητήσω έναν αριθμό, ο κάτοχος του οποίου μου έχει γαμήσει τη ζωή αυτόν τον καιρό. Παίρνω τον αριθμό, αλλάζει το πρόσωπο με το οποίο μιλώ, λίγα λόγια για το ίδιο φλέγον θέμα, δάκρυα αυτή τη φορά που φτάνουν στην άλλη γραμμή. Ταράζω και τον συνομιλητή, που ούτε κατά διάνοια δεν ξέρει τι κυκλοφορεί μέσα στο κεφάλι μου τώρα, σπάει η φωνή μας ,κλείνω, ξεσπάω ξανά.

Έχω γινει φοβερά ευσυγκίνητη, συνειδητοποιώ με τρόμο. Η προσωπικότητα που κάποτε τάραζε τον περίγυρο με το εκρηκτικό ταμπεραμέντο, το αστήρευτο χιούμορ και την ισχυρή γνώμη μ’επιχειρήματα έχει αλλοιωθεί σε μια άβουλη επεκτείνουσα μάζα, έχει γίνει μια ηλίθια αλοιφή που κλαίει με το παραμικρό. Πάντα μόνη, πάντα χωρίς αιτία.

Και η κατρακύλα συνεχίζεται….

Ένα βήμα πριν την κατάθλιψη

Πήρα τηλέφωνο να πω κάτι που είχα ξεχάσει,ξέροντας ότι θα του έδινα χαρά στην δύσκολη κατάσταση που είναι. Πάει ένας μήνας που άκουσα τη φωνή του καθαρή και γεμάτη, ξέρω πως δεν μπορεί να μιλήσει πολύ, μόνο τα βασικά και για λίγο. Δεν θέλω να τον κουράσω, του λέω τα νέα, για μια μικρή επιτυχία με μεγάλα ποσοστά, βάζει όλη του τη δύναμη και μου λέει «τι να κάνω εγώ για σένα;» Αντέχω, του λεω δυο αστεία, και κλείνουμε. Ξεσπάω με λυγμούς. Τον αγαπάω όσο τίποτα στον κόσμο και ξέρω πως τον έχω απογοητεύσει οικτρά και κατ’επανάληψη. Από δω και πέρα,για κείνον θα κάνω ό,τι κάνω. Πάντα για κείνον τα έκανα δηλαδή, αλλά τώρα θα προσπαθήσω περισσότερο και με πείσμα μεγαλύτερο, άλλωστε του το χρωστάω.

Αλλάζω ,το νιώθω. Γίνομαι χειρότερη, πιο αδιάφορη, υλίστρια. Δύσκολα ανοίγομαι, του κρύβω ότι αυτόν τον καιρό υποφέρω. Δεν το ξέρει και κανείς δηλαδή, με δυσκολία το παραδέχομαι σε μένα. Βαρίεμαι τα πάντα, βαριέμαι τους γύρω μου, κλείνομαι στον εαυτό μου κάθε μέρα και πιο πολύ. Είμαι σε μια κατάσταση κατατονίας, ημικατάθλιψης. Με παίρνει από κάτω,έχω κάνει λάθη που τα πληρώνουν άλλοι, προσπαθώ να τα διορθώσω,να βγω από το βάλτο που έχω καταλήξει να έχω κάνει καβούκι μου. Σπανίως βγαίνω απ’το σπίτι, , κι αυτό για να πάρω δυο πράγματα από το σούπερ μάρκετ. Δεν θέλω να ξέρω τι κάνουν οι άλλοι, μιλώ με 2 ανθρώπους μόνο,άντε 3 στις μέρες τις καλές. Και βουλιάζω. Βαθύτερα και τελευταία και με ταχύτητα.

Απογοητεύω εμένα, γνωρίζω την σκοτεινή πλευρά του εαυτού μου, αυτή που κάθε μέρα γίνεται όλο και πιο μαύρη. Και απορώ για το πως έφτασα εγώ εδώ. 21 χρονών, πλήρως αποτυχημένη, με μιδαμινά επιτεύγματα που κατορθώθηκαν με τυχαίες ευνοϊκές συγκυρίες.